Volver a América del Sur

He decidido hacer lo que me gusta porque es bueno para la salud. Voltaire

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Volver a América del Sur

Van San Cristobal naar San Bernardo in 5 weken

E-mailadres Afdrukken PDF

Vandaag mijn laatste kilometers gemaakt op mijn fiets. Precies zoals ik begon in Santiago, ben ik een kleine top aan de rand van het centrum op gereden met bovenop een beeld van San Bernardo. Het grote verschil met de klim naar San Cristobal in Santiago zijn de bijna 2000km die ik intussen heb afgelegd met heel veel (hoge) toppen.
Vandaag vloog ik de 4 km omhoog. Wat een heerlijk gevoel om een constant ritme vast te kunnen houden en de lichtste versnellingen ongebruikt te laten. Dan staat de sportman in mij weer even op en knal ik naar boven.
Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik dit gevoel voorlopig niet meer zal ervaren. In Nederland is het koud en onze hoogste berg is net iets hoger dan dit topje. Wat zal ik het gevoel gaan missen. Ik kan alleen maar hopen op een lekker en vroeg voorjaar.
Met de klim zit het fietsen er dus op. In 5 weken heb ik 1969 km gereden van Santiago naar Salta. Veel zware over de pas naar Argentinie en de hoogste pas van de Abra del Acay, maar ook veel moeilijke over de onverharde wegen. Heel veel warme en enkele ongezond hete kilometers van ruim 40 graden. Weer te veel wind tegen, maar ben ook heel dankbaar dat de eerste serieuze fiets dag de wind me een steuntje in de rug gaf op de 30 bochten over de Andes.
Wat vooral blijft hangen zijn de mooie kilometers over de cuestas en passen. Ik heb daar weer volop genoten van het reizen op de fiets. Op eigen kracht en één met de natuur omhoog. Fantastisch om dat te kunnen doen. Ik ben trots dat ik weer zo ver en hoog ben gekomen. Met name de casi 4900m van de Acay zal ik nooit vergeten. Bovendien vertelde 2 jaar geleden een Argentijnse fietser mij op de Carretera Austral in het zuiden van Chile over de hoge passen bij Salta. Toen wilde ik daar al heen en nu ben ik er alsnog geweest.
Intussen heb ik mijn fiets al weer ingepakt in een doos die ik gister makkelijk gescoord had bij een fietsenzaak. Het Argentijjnse stof zit er nog enigszins op, ondanks de regen van dinsdag. Hij heeft het goed gedaan. Alleen even een probleempje met de schakelkabel en twee lekke banden.

Jujuy - Salta

De laatste etappe naar Salta was overigens ook een hele mooie. Voor het eerst een continu kronkelende eenbaans geasfalteerde weg langs een bergwand met veel bomen. De planten die op de takken van de bomen  groeiden gaven aan dat het een soort regenwoud is. Dinsdag was het gelukkig een mooie lichtbewolkte dag, dus kon ik volop genieten van de licht oplopende weg. Een mooie afsluiting van mijn tocht van Santiago naar Salta.
 

 

Abra del Acay - Que duro, que emocion!

E-mailadres Afdrukken PDF

Purmamarca

Vandaag een rustige zondag in Purmamarca. Dat wil zeggen, ik doe het rustig aan, maar het kleine dorpje stikt van de vele toeristen. Ongelofelijk hoe veel hotels ze hebben weten te bouwen tussen de oude lemen huisjes. De reisgids moet nodig worden aangepast, want in de zomer zijn er hier veel meer toeristen dan inwoners. Veel jongelui uit Buenos Aires die met de rugzak en bus rondreizen in het noorden, maar ook veel families en oudere stellen met meer geld.
Het dorp ligt aan de voet van el cerro de siete colores (berg met zeven kleuren), een grote trekpleister. Velen beklimmen een klein topje om een goed zicht te hebben. Naar beneden is dan op slippers best spannend, als je ziet hoe voorzichtig sommigen naar beneden schuivelen.



De Plaza staat rondom vol met verkopers van ponchos, mutsen, kleden etc van lamawol. En natuurlijk veel andere prullaria. En hoewel natuurlijk erg toeristich, zijn er hele mooie dingen bij. Hier in het noorden proef je echt de oorspronkelijke Inca cultuur.
Ik blijf hier vooral een dagje, in een te duur hotel, omdat ik wat problemen met de darmen heb. Gisteren ben ik hier aangekomen op een redelijk relaxte manier. Ik heb een taxi gehuurd die me na 100km over een hele slechte onverharde weg af heeft gezet bovenaan een klim van 4170m hoog. Ik hoefde alleen maar 2000m af te dalen. Het was echt een super mooie route, alhoewel de wind me wel stevig afremde. De taxi was veel te duur, maar ik voelde me niet goed en wilde toch weg uit het lelijke San Antonio. En ik ben blij dat ik nu hier een dagje kan relaxen.

Abra del Acay - Que duro, que emocion!


De reden dat ik nu al in Purmamarca ben, vond eigenlijk al weer 5 dagen geleden plaats. Op weg naar Cachi kwam ik een Belgische uit Gent tegen. Ook op de fiets. Zij was vanaf Salta vertrokken en was laaiend enthousiast over de Abra del Acay, de pas van 4900m hoog. Ze had spijt dat ze hem in een auto was gepasseerd, want het was er volgens haar zo verschrikkelijk mooi. Ik had helemaal niet het plan om daar langs te gaan, maar haar enthousiasme  had me getriggerd. Eenmaal aangekomen in Cachi heb ik besloten om de pas te nemen. Een mooie uitdaging en ook een manier om Salta nog even te mijden, waar het in januari flink kan regenen. Alleen maar voordelen, maar tegelijkertijd was ik wel wat nerveus. 4900m is echt verschrikkelijk  hoog. In Nepal was ik eens blijven steken op ongeveer 4000m. Mijn vorige reis naar Zuid-Amerika had ik wel afgesloten met een glorieuze klim over 3800m. Maar nu nog even 1100m erbij...
Hoe overleef ik dat? Ik wilde er aanvankelijk 3 dagen over doen met 1 nacht in een hosteria in La Poma en 1 nacht kamperen. Maar toen ik eenmaal op weg was en de kwaliteit van de onverharde weg mee viel, heb ik in het dorp La Poma alleen geluncht (forel, hoewel ik meermalen een visverbod had gezien).
Na de lunch was de blauwe lucht plots verdwenen. En er vielen enkele spatjes. De lokale bevolking beweerde dat het nog wel een paar uur droog zou blijven. Dus toch maar op weg om zo ver mogelijk te komen. Toch werd het verderop wel erg donker en lieten de eerste donderklappen niet lang op zich wachten. En dan krijg je het wel wat benauwd. Weinig plekken om te schuilen. Hier en daar een huisje. Ik reed toch maar door, maar hield goed in de gaten of ik al weer een volgend huis zag. Gelukkig viel het allemaal mee. De bui was aal over toen ik daar aankwam. Ik reed dus op mijn gemak verder. Tegen zessen begon ik wel aardig moe te worden. Ook omdat ik nogal vaak de rivier over moest steken en dat betekende afstappen, sandalen aan, door de rivier baden en dan weer de fietsschoenen aan. Op eens was het op en besloot ik bij een oversteek mijn tent op te zetten. Ook wel weer eens leuk om in de bergen te kamperen. Heerlijk rustig, slechts 1 auto passeerde en keerde later terug. Gelukkig want mijn aansteker werkte nauwelijks. En heb nu dus de aansteker van een illegale visser.
De avond was rustig, de regen leek definitief voorbij en ik hoopte op een mooie volgende morgen. Slapen op 3700m is overigens niet eenvoudig. Ik heb danook bijna de hele nacht wakker gelegen. Of waren ht de zenuwen?
's Ochtends kwam ik niet vlot op gang, maar het weer leek wel redelijk. Eenmaal op weg kwam wel al snel de eerste tegenslag, een lekke band. Niet echt een pretje met een lange dag in het vooruitzicht, maar wel weer redelijk snel op pad.
De eerste uren gingen wel goed, de 4000m passeerde ik vlot. En het was inderdaad een erg mooi dal waar ik doorheen reed.  Trien, de Belgische, had niets te veel gezegd. Alleen wordt het moeilijker daarvan te genieten als de zuurstofconcentratie zo ver afneemt. Boven de 4500m werd het echt lastig. De benen leken continu te verzuren en even herstellen op die hoogte lukt niet. Het liefst stapte ik om de 50m af om even op adem te komen maar ik probeerde dat uit te stellen to 200 tot 500m. Dan ging het weer even heel makkelijk, heel even, ongeveer 20m en dan liepen de benen weer vol. Op een gegeven moment leken de laatste haarspelden naar de pas in zicht te zijn, maar het leek dichterbij dan mijn hoogtemeter me voorhield. Ik rekende er op dat er na de eerste pas nog een toetje kwam. Eerst moest nog wel het hoofdgerecht op en ondanks dat de weg wat beter werd, ging het heel moeizaam. Wat een ellende. Maar al zwoegend kwam ik bij de laatste haarspeld en tot mijn grote verrassing zag ik al snel een bord bij de pas. Nog maar 200m te gaan! De emoties kwamen boven. Al jankend trapte ik de laatste meters weg naar de officiele 4895m. Ik had het gehaald! Moeizaam, maar zeker. En het uitzicht met de heldere lucht was fantastisch. Al de haarspelden die ik overwonnen had en aan de andere kant kon je zelfs het grote zoutmeer zien dat toch bijna 100km weg lag...


De kou viel mee, dus ik ben daar rustig wat gaan eten, fotograferen. Intussen kwam een Zwitsers stel  naar boven en een Argentijnse man met dochter. Hij vertelde dat het een oud Inca gebruik is om een steen te leggen boven op een stapel. Volgens mij doen ze dat elders op de wereld ook, maar goed ik had het al gedaan. Ik heb daar een steen achtergelaten die mijn nichtje mij had meegegeven, beschilderd met ying-yang. Ik vond het wel een mooi symbool.



Steenbokskeerkring en Jujuy

Intussen ben ik al weer een paar dagen verder. De Abra el Acay was een absoluut hoogtepunt, maar daarna ging het helaas letterlijk en figuurlijk bergafwaarts. Afdalen was geen pretje op de hele slechte onverharde weg met veel losse stenen. Dat zorgde dan ook voor een traditionele slangebeet (lekke band). En de hoofdpijn die in de afdaling opkwam door de hoogte werd nog versterkt door de "wasborden".

Het mijnwerkersstadje San Antonio lag verder weg dan gedacht en was erg lelijk. De heftige wind maakte het echt onaangenaam. Niet een hele fijne afsluiting, maar wel een hele mooie dag!

De volgende dag nog wat hoofdpijn, maar vooral mijn darmen gaven problemen. Daar heb ik  nog steeds last van. Vandaar ben ik niet verder gegaan dan de steenbokskeerkring. Ook een mooi punt om om te draaien. Ik ben nu dus vanaf Ushuaia, de zuidelijkste stad in Argentinie, naar de Steenbokskeerkring gereden, mooi toch?

Na een dagje Tilcara ben ik vanmorgen naar de hoofdstad van de meest noordelijke provincie gereden, Het gelijknamige Jujuy. Voor het eerst in de regen, maar het hield na een uurtje al weer op. Intussen was het landschap ook veranderd naar lagere en hele groene bergen/heuvels. Het regent hier niet voor niets zo vaak.

Morgen naar Salta, nog 100 mooie kilometers door een soort tropisch woud naar Salta. Dat is waarschijnlijk mijn laatste fietsdag. Dan zit het er dus bijna op. Mijn fiets inpakken en zaterdag naar Buenos Aires, waar ik wellicht nog een Asado heb met een oude bekende...

Laatst aangepast op woensdag, 20 januari 2010 00:24
 

Piel de gallina

E-mailadres Afdrukken PDF

Vanmorgen vroeg vertrokken naar Angastaco, een klein gehucht halverwege Cafayate en Cachi. Een prima overnachtingsplaats met een Hosteria mét bad.

De eerste 30km waren verhard en ik liet langzamerhand de immense wijngaarden achter me. Ik wist wel dat er hier veel wijn zou zijn, maar zo grootschalig had ik niet verwacht. Blijkbaar wordt er op maandag altijd gespoten, want ik heb menige trekker met spuit gezien. Alsof ik mijn vader zag. Ik passeerde het dorpje San Carlos. Een mooi dorp waar aandacht aan de huizen is besteed. Velen zijn herbouwd volgens de originele stijl.

De onverharde weg die volgde was niet echt prettig begaanbaar. Weer heel zacht. Toch schoot het wel redelijk lekker op en keek ik uit naar een mooi plekje voor mijn theepauze. Heel bijzonder om dan in een heel afgelegen gebied een wit kerkje in de verte te zien  liggen. Een perfect doel om nog even heen te rijden voor een pauze.

Een kerkje met drie huizen. En een overdekte markt of zo. Heerlijk om even in de schaduw te kunnen ontspannen en genieten van mijn meegenomen gebak... Heel idyllisch. Wel een beetje verstoord door een Nederlands stel die ik gister had ontmoet. Zij passeerden mij juist daar en vroegen de chauffeur om even te stoppen. Wel goed bedoeld, maar soms wil je zo'n plekje even voor jezelf hebben.

Het echte kippevel moment kwam iets later. De weg werd bochtiger en opeens verschenen er schitterende rotspartijen. Ik weet niet hoe ik ze moet beschrijven, maar het zegt genoeg dat ik er 'piel de gallina' van kreeg. Op zulke momenten denk ik ook aan mij lieve moeder. Alsof ze op mijn schouder met me mee rijdt en samen met mij geniet. Intense momenten.

Het bleef zo mooi tot aan Angastaco, maar het werd wel een stuk lastiger. De weg slingerde zich om en over de rotsen heen. Dat betekende veel korte maar steile klimmetjes. Slechts een enkele auto passeerde, maar juist op een heel smal deel tussen twee rotsen kwam er een aan. Die moest dus maar even wachten terwijl ik in mijn kleinste versnelling omhoog kroop.

Angastaco is een bijzonder plekje. Heel tranquilo. De Hosteria is best goed voor 6 euro. En ook hier is het heerlijk groen en schaduwrijk op de Plaza. Ik heb even een goede siesta gehouden. Morgen wil ik namelijk om 6 uur vertrekken. De 90km naar Cachi zijn onverhard en in het begin heel slecht. Dus maar zorgen dat ik voor het warm wordt lekker op weg ben. Bovendien kan de wind flink opsteken in de middag en weet ik niet welke verrassingen er morgen komen. Ik heb net al wel gezien dat ik woensdag ook nog een pas over moet van 3300m. Ruim 1000m omhoog...

Kindje Jezus

De route naar Cafayate van zondag was overigens niet zo lastig. Ik was weer vroeg op weg, maar stuitte in de buitenwijk van Santa Maria weer op een processie. Ik haalde ongeveer 100 mensen in die liepen achter een beeldje van het kindje Jezus. Tsja, dan wil je er wel langs, maar doet dat uit respect niet. Bovendien was ik wel nieuwsgierig waar ze heen gingen en was ik verbaasd over het mooie kerkje met 'park'. Niet voor te stellen dat de kleinste kerkjes er mooi uitzien en er toch heel veel mensen in die dorpjes weinig geld hebben.

 

San Antonio

De rit verliep verder voorspoedig. Nog even lekker koffie gedronken, waar ik me bedacht dat mijn fiets het goed doet. Nog geen problemen tot dat moment... Helaas ging het even later goed mis. Bij het passeren van een riviertje bleek er wel heel veel modder op de weg te liggen. Dan moet je snel schakelen. Ik deed dat te wild, waardoor mijn schakelkabel los schoot. Het ergste was dat ik twee kleine onderdelen kwijt was waarmee de kabel vastgezet wordt. En die zijn hier nergens te krijgen. Flink balen dus. Ik zou wel door kunnen rijden en af en toe als bij een Spartamet de versnelling kunnen veranderen. En ik zou het bij een fietsenzaak provisorisch kunnen oplossen. Het mooiste zou echter zijn dat ik ze terug zou vinden. Dus ik met mijn slippers wadend door het water en modder op zoek naar een speld in een hooiberg. Intussen de autos dirigerend naar de andere weghelft om mijn kansen te vergroten. Ik heb goed mijn best gedaan, tevergeefs. Ik ging dus eerst maar zorgen dat ik verder kon rijden. Intussen had ik de Heilige Antonius ook om hulp gevraagd. Mijn moeder vertelde namelijk dat mijn helaas ook onlangs overleden tante hem altijd in een gebedje aanriep als ze iets kwijt was. En ik denk dat zij dat zo vaak heeft gedaan dat hij mij ook hielp. Vlak voor ik op wilde stappen ging ik nog één keer kijken. En ja hoor ik vond de spelden, waarmee ik weer alles volledig kon herstellen. Dank aan San Antonio en alle heiligen die ik langs de weg al tegen ben gekomen.

 

Cachi en Abra del Acay

E-mailadres Afdrukken PDF

Gisteren (dinsdag) ben ik aangekomen in Cachi. Een mooi dorp met veel witte gebouwen. Toeristisch, maar ook rustig. Vandaag blijf ik hier een dagje om wat uit te rusten en me voor te bereiden op een hoog avontuur. Ik wil overmorgen één van de hoogste passen van Zuid-Amerika bedwingen, de Abra del Acay, slechts 4900m hoog. Ik kan alleen maar hopen dat het weer goed is en dat mijn lichaam goed zal regaeren op de hoogte. Het wordt niet makelijk over de onverharde weg, maar we zullen wel zien. Als het echt niet lukt kan ik altijd nog veilig terugkeren.


Bekijk de kaart met Google Maps

Kaartje met meer details

Ik heb nog wat fotos op mijn Picasa album geplaatst:

Picasa album


Laatst aangepast op woensdag, 13 januari 2010 17:57
 

Op weg naar Cachi

E-mailadres Afdrukken PDF

Vandaag ben ik aangekomen in een erg druk en toeristisch Cafayate. Ik blijf hier slechts één nacht om zo snel mogelijk in Salta te komen. Morgen ga ik op weg naar Cachi. Een mooi klein dorp vlakbij Salta. Ik zal er twee dagen overdoen en nog een dag om in Salta te komen. In principe het einddoel van mijn reis, maar de overige 10 dagen zal ik gebruiken om nog wat mooie routes ten noorden van Salta te rijden.


Bekijk de kaart met Google Maps

 


Pagina 1 van 5